چوغوکی

یه طوری شده که ادم وقتی می خواد چیزی رو بنویسه اولش باید کلی جمله اش رو بالا و پایین کنه تا یه وقت یه چیزی توش نباشه که فردا به جرم مفسد فی العرض و فی السما بگیرن چوب توی استینت کنن!!

خداییش می ترسم سیاسی بنویسم

منم مثل خیلی از ادمهای ترسو مثل خودم .می رم یه گوشه سرم رو می کو نم توی لاکم و می زارم هر کاری دلشون می خواد باهام بکنن و منتظر می مونم که یه روزی نوبت منم برسه که جبران کنم.

از یک طرف کم کم داره اوضاع جدی میشه

از طرف دیگه من هنوز نتونستم اونو فراموش کنم

یعنی هنوز مردد هستم

اما در کل دارم تجربیات خوبی رو بدست می یارم

توی همه اونها فقط یکی پیدا شده که یه خرده همچین از نظر اخلاقی اونیه که من می خوام.اما احتیاج به فکر بیشتری دارم

اینم خودش یه رکورده

گفت:زندگی بی گل,از ان بی جاذبه تر است.

گفتم:گل زندگی به چیست؟

گفت:عمر ما یک میدان مسابقه است.فرصتهایی که ما پیدا می کنیم هر کدام مثل یک پاس است.از بی عرضگی ماست اگر نتوانیم گل بزنیم!

گفتم:پس با این حساب ما کلی پاس خراب کرده ایم و نتوانستیم گلی بزنیم.حیف از ان همه پاس های قشنگ و فرصتهای طلایی!

گفت:درست است.هدر دادن عمر بدتر از خراب کردن پاس است.به ما پاس می دهند ولی ما ابشارزن خوبی نیستیم و پاس ها را خراب می کنیم.هدر دادن هر فرصت خراب کردن یک پاس است.

گفتم:رفتی توی والیبال!...

گفت:بازی بازی است دیگر.چه فرقی می کند؟ان جا گل می زنند این جا ابشار.عمده خراب کردن پاسهاست که داریم!

گفتم:دنیا واقعا بازیچه است.

گفت:ولی زندگی بازی نیست!...اگر هم بازی باشد یک بازی جدی است!

راستش فکر می کنم که من توی زندگیم گل زیاد زده باشم چون یادم نمی یاد که از فرصتها به راحتی گذشته باشم.

در ضمن من شاید خسته باشم اما نا امید هرگز

خسته تر از همیشه

دوست دارم با یکی حرف بزنم,با کسی که بتونه واقعا راهنماییم کنه.

اما توی این زمونه به کی میشه اعتماد کرد.

توی این هوای سرد داخل صحن جامع با علیرضا نشسته بودیم که بلند گو اعلام کرد سخنران امشب اقای صدیقی هستند(امام جمعه تازه تهران).

این اقا هنوز بسم...نگفته شروع کرد از این نظام و سرانش حرف زدن وتعریف کردن.خلاصه می گفت که ما باید بریم به خاطر داشتن همچین رهبرایی سجده شکر به جای بیاریم!!

نمی دونم از سرما بود که دندونام به هم می خورد یا اینکه از حرصم بود!!

اخه من موندم این شبها کجا جای این حرفا زدنه.اقا ما نخواسته باشیم حرف سیاسی بشنوی باید کی رو ببینیم.ما رفتیم از علی و از خداش بشنویم اونوقت تا یک جفت گوش مجانی پیدا می کنند از منافع خودشون حرف می زنند.

ما هم همراه خیلی های دیگه ترجیح دادیم حرم رو ترک کنیم.خدا لعنت کنه اونایی که باعث فراری دادن مردم از این مجالس می شن.چقدر امام رضاتوی حرم خودش غریب بود دیشب

نمی دونم این قصه تا کی ادامه می خواد پیدا کنه.

اقای احمدی نژاد می گن که قطعنامه های سازمان ملل فقط یک تیکه کاغذ بی ارزش هستند.نمی دونم چند نفر دیگه باید کشته بشن تا این اقا بفهمه این جون ادمهاست که به اون کاغذهای به ظاهر بی ارزش وابسته است.البته شک دارم برای دولت مردان ما جون یک ایرانی براشون مهم باشه اگه فلسطینی یا خارجی بودن شاید یک کاری می کردن.

چقدر این ادمها پر رو هستند.

نمی دونم اصلا یک ذره هم احساس عذاب وجدان دارن یا نه؟

حسابی از دست این سیب زمینی های بی رگ و ریشه کلافه هستم.

اهای اهای یکی بیاد

یک شعر تازه تر بگه

از مرگ جادوگر بگه

از مرگ جادوگر بد, که از کتابا میومد

۰

نون و پنیر و بادوم, یک قصه ناتموم

نون و پنیر و سبزی,تو بیشتر از این می ارزی

این عکس رو یک ماه قبل با موبایل از روی تیغه یک کوه گرفتم.http://files.myopera.com/morteza1983/files/Image033.jpg